PRAWO WOJSKOWE

OBLIGATORYJNE ZWOLNIENIE ŻOŁNIERZA Z ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ

Wyrok WSA Warszawa z 2007-04-12 II SA/Wa 2225/06

I. Treść art. 111 pkt 6 wojskowej ustawy pragmatycznej jest stanowcza i obligatoryjna. Otrzymanie niedostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej nie pozwala organowi na podjecie innej decyzji, jak tylko zwolnienie ze służby. Fakt otrzymania takiej oceny jest dla organu wiążący i organ zwalniający nie ma podstaw prawnych do kwestionowania ostatecznej opinii okresowej.

II. Okresowa opinia służbowa sporządzona na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej nie jest decyzją w rozumieniu przepisów KPA, jak też w procesie opiniowania nie mają zastosowania przepisy procedury administracyjnej.

 

Wyrok WSA Warszawa z 2007-11-20 II SA/Wa 1507/07

Uzyskanie przez żołnierza zawodowego niedostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby, bez konieczności prowadzenia żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

 

Wyrok NSA z 2009-01-14 I OSK 101/08

Organy wojskowe posiadają uprawnienia do podejmowania decyzji kadrowych zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych.           Z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zwłaszcza brzmienia art. 111 pkt 10 tej ustawy nie wynika, że organy wojskowe powinny zaproponować oficerowi przebywającemu w rezerwie kadrowej inne stanowisko służbowe  i dopiero w przypadku odmowy jego objęcia dokonać zwolnienia ze służby w oparciu  o przepis art. 45 ust. 3 ustawy.

 

Wyrok WSA Warszawa z 2005-10-21 II SA/Wa 1047/05

Do skutecznego zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w trybie art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) muszą zaistnieć kumulatywnie dwie przesłanki, a mianowicie odmowa pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym oraz zwolnienie z zajmowanego stanowiska w przypadkach określonych w art. 45 ust. 1-3. Dlatego nie można mówić o skutecznym zwolnieniu żołnierza w trybie tego przepisu, jeśli brak jest którejkolwiek z tych przesłanek

FAKULTATYWNE ZWOLNIENIE ŻOŁNIERZA Z ZAWODOWEJ SŁUŻBY WOJSKOWEJ

Wyrok WSA Warszawa z 2009-12-15 II SA/Wa 1486/09

Decyzja, oparta na przepisie art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), jest decyzją uznaniową. Sam fakt niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję nie implikuje obligatoryjnego zwolnienia, zaś jedynie umożliwia organowi podjęcie decyzji o zwolnieniu i to tylko, gdy przemawiają za tym określone, podlegające kontroli argumenty – czyli uznanie administracyjne.

Wyrok WSA Warszawa z 2009-12-07 II SA/Wa 1242/09

Ocenianie przez sąd przyczyn niewyznaczenia na stanowisko służbowe w sprawach związanych ze zwolnieniem żołnierza ze służby zmierzałoby w istocie do obejścia prawa i badania takiego zakresu władzy wojskowej, która pozostaje poza kontrolą sądów administracyjnych.

Wyrok WSA Warszawa z 2009-05-21 II SA/Wa 105/09

Charakter popełnionego czynu – użycie przemocy w stosunku do kobiety, dyskwalifikuje osobę, która go popełniła jako żołnierza zawodowego i można wobec niej zastosować przepis art. 112 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.).

Wyrok NSA (N) z 2009-02-25 I OSK 487/08

1. Usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowo administracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia.
2. Próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów regulujących postępowanie sądowo administracyjne.
3. Art. 112 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oznacza, że aby zwolnić żołnierza zawodowego ze służby muszą zostać spełnione dwie przesłanki, tj. kiedy żołnierz nie został wyznaczony na kolejną kadencję oraz kiedy nie ma możliwości w przyszłości wyznaczenia go na stanowisko służbowe.
4. Art. 112 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych musi być odczytywany, mając na uwadze rozwiązania systemowe przyjęte w ustawie. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 tej ustawy pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje nie żołnierz lecz właściwy organ wojskowy.

Wyrok WSA Warszawa z 2008-01-15 II SA/Wa 1873/07

Decyzja o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej podjęta na podstawie przepisu art. 112 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), jest decyzją uznaniową. Gdy przyczynę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowi okoliczność określona w ust. 1 pkt 3 powyższego przepisu, organ powinien wyjaśnić z jakich powodów żołnierza nie wyznaczono na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, odnosząc się do wszystkich elementów opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ustawy pragmatycznej.

Wyrok WSA Warszawa z 2007-12-06 II SA/Wa 1622/07

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wedle którego jedną przesłankę zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej jest niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Kognicja sądu wyznaczona przez wymieniony wyżej art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ograniczona jest tutaj do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie miała miejsce. Sąd administracyjny nie może tu badać celowości polityki personalnej Ministra Obrony Narodowej w zakresie wyznaczania lub niewyznaczenia żołnierzy na stanowiska służbowe na określoną kadencję.

Wyrok WSA Warszawa z 2007-08-28 II SA/Wa 936/07

Od żołnierza zawodowego wymagane jest legitymowanie się nieposzlakowaną opinią.
Fakt skazania żołnierza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, z niskich pobudek, pozbawia go przymiotu osoby o „nieposzlakowanej opinii”.

UPOSAŻENIE I INNE NALEŻNOŚCI ŻOŁNIERZY ZAWODOWYCH

Wyrok WSA Lublin z 2007-02-27 III SA/Lu 541/06

1. Przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) nie przewidują wypłaty uposażenia żołnierzowi, który powrócił do służby, w wyniku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
2. Wyrok uchylający decyzję działa ex nunc, to znaczy uchyla skutki tej decyzji od momentu prawomocności wyroku. Oznacza to, że z dniem uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzje o wypowiedzeniu żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, stał się on z powrotem żołnierzem w takiej służbie z pełnią uprawnień z tego tytułu mu przysługujących, w szczególności do uposażenia i innych świadczeń z tytułu wykonywania służby.

Uchwała NSA (N) z 2006-04-10 I OPS 3/06

Przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11.9.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu.

Wyrok NSA (N) z 2009-10-22 I OSK 248/09

Prawo żołnierza zawodowego do uposażenia (jednego uposażenia – art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) przysługuje z tytułu pełnienia służby. Prawo do uposażenia powiązane zostało z faktycznym podejmowaniem czynności służbowych, a samo pozostawanie w stosunku służbowym nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia.

Wyrok WSA Warszawa z 2009-03-26 II SA/Wa 1758/08

1. Stwierdzenie wyrokiem sądu nieważności decyzji o wypowiedzeniu oficerowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej pozbawia tę decyzję mocy prawnej z mocą wsteczną, tj. od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, a nie dopiero od momentu ogłoszenia wyroku. Stwierdzić zatem należy, że żołnierz w okresie od dnia zwolnienia ze służby wskutek dokonania przez organ wadliwego wypowiedzenia stosunku służbowego do czasu wyznaczenia go na stanowisko służbowe pozostawał w stosunku służbowym.
2. Pozostawanie żołnierza tylko w stosunku służbowym, bez pełnienia służby (wykonywania zadań służbowych), nie uprawnienia do otrzymania uposażenia i stosownych dodatków.
3. Pełnienia służby nie można utożsamiać jedynie z samym trwaniem stosunku służbowego, albowiem prawo do uposażenia żołnierza związane jest z faktem pełnienia służby, a nie tylko z pozostawaniem w stosunku służbowym.

Wyrok WSA Poznań z 2009-09-11 II SA/Po 170/09

W razie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi należą się świadczenia z tytułu pełnienia służby wojskowej wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalności świadczeń, przy czym wadliwość decyzji obarcza ją od daty wydania, czyli ze skutkiem ex tunc.

Wyrok WSA Bydgoszcz z 2009-04-22 II SA/Bd 52/09

1. Wskazanie, która jednostka organizacyjna ma finansowo odpowiadać za realizację świadczeń należnych żołnierzowi zawodowemu nie jest jednoznaczne z określeniem organu, który decyduje o zasadności i rozmiarze tych świadczeń.
2. Obowiązek płacenia odsetek nie może powstać bez obowiązku zapłaty sumy głównej, a gdy obowiązek ten już powstanie, to wówczas następstwem tego akcesoryjnego charakteru jest ścisłe powiązanie obowiązku płacenia odsetek z głównym obowiązkiem. Odsetki zawsze dzielą los tego obowiązku, jeśli coś innego nie wynika z umowy lub z przepisu ustawy. Jeżeli jednak należność już powstanie, odsetki uzyskują niezależny byt od długu głównego i mogą nawet istnieć po wygaśnięciu długu głównego, w razie jego zaspokojenia bez odsetek. Wówczas mogą być one dochodzone osobno przed sądem. Jeśli zatem zaległe uposażenie wraz z dodatkami wypłacono żołnierzowi zawodowemu w efekcie bezskutecznej, wadliwej z winy organu, od momentu wydania, decyzji administracyjnej, to winien on otrzymać odsetki ustawowe liczone od momentów wymagalności poszczególnych należności

Wyrok NSA (N) z 2010-01-28 I OSK 688/09

1. Jeśli roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał status przeniesionego do rezerwy.
Stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, a tym samym nie zawsze łączy się z obowiązkiem wypłacenia świadczeń za cały okres pozostawania poza służbą. Reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia.

Wyrok NSA (N) z 2010-01-18 I OSK 986/09

1. Skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc może co do zasady powstać dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek służbowy, to nie ma podstaw do przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki nabycia prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) za każdy miesiąc okresu, w którym żołnierz miał status przeniesionego do rezerwy.
2. Uposażenie przysługuje żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolności do jej pełnienia nie rodzi prawa do uposażenia. Ponadto świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Żołnierzowi przeniesionemu do rezerwy pobierającemu emeryturę nie przysługuje prawo do uposażenia należnego żołnierzowi w czynnej służbie zawodowej.

Wyrok NSA (N) z 2010-01-13 I OSK 904/09

1. Decyzja nieważna objęta jest domniemaniem legalności i wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej wadą nieważności. Co prawda decyzja o stwierdzeniu nieważności wywołuje skutki ex tunc, jednak nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne. Do skutków takich należy upływ czasu, który nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy.
2. Skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc może co do zasady powstać dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek służbowy, to nie ma podstaw do przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki nabycia prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), za każdy miesiąc okresu, w którym żołnierz miał statusu przeniesionego do rezerwy.
3. Stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, a tym samym nie zawsze łączy się z obowiązkiem wypłacenia świadczeń za cały okres pozostawania poza służbą. Reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Ponadto świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Żołnierzowi przeniesionemu do rezerwy pobierającemu emeryturę nie przysługuje zatem prawo do uposażenia należnego żołnierzowi w czynnej służbie zawodowej.

Wyrok NSA (N) z 2010-01-04 I OSK 768/09

1. Z uwagi na fakt, iż w okresie między dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego a stwierdzeniem nieważności takiej decyzji organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec niepozostawania przez skarżącego w zawodowej służbie wojskowej – nie sposób przyjąć, aby mogło dojść do zwłoki w wypłacie uposażenia, liczonej według terminów, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) .
2. Skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc może co do zasady powstać dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek służbowy, to nie ma podstaw do przyjęcia, iż zostały spełnione przesłanki nabycia prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za każdy miesiąc okresu, w którym żołnierz miał status przeniesionego do rezerwy.
3. Ewentualne nieuzyskanie prawa do uposażenia za czas pozostawania przez żołnierza poza służbą nie wyłącza jednak możliwości dochodzenia przez niego stosownego odszkodowania czy to w drodze ugody z właściwym organem wojskowy, czy też na drodze postępowania przed sądem powszechnym (art. 417[1] § 2 KC).

Wyrok NSA (N) z 2010-01-28 I OSK 688/09

1. Jeśli roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał status przeniesionego do rezerwy.
Stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, a tym samym nie zawsze łączy się z obowiązkiem wypłacenia świadczeń za cały okres pozostawania poza służbą. Reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia.

Wyrok WSA Warszawa z 2010-01-13 II SA/Wa 1938/09

Wydanie wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby i orzeczenie w takim wyroku, że decyzja ta nie podlega wykonaniu pozwala przyjąć, że w sensie prawnym w zakresie uprawnień zwolnionego ze służby żołnierza od tego czasu miało miejsce pełnienie służby.

Wyrok NSA z 2010-01-29 I OSK 1018/09

1. Żołnierz zawodowy w ramach tego samego stosunku służbowego może zostać zwolniony ze służby tylko raz. Wobec tego, wszelkie należności pieniężne, które przysługują mu w związku ze zwolnieniem ze służby mogą być mu wypłacone także tylko raz. Zatem świadczenia, o których mowa w art. 94 i art. 95 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są świadczeniami jednorazowymi.
2. Przepis art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter gwarancyjny i chroni żołnierzy zawodowych przed konsekwencjami wadliwych decyzji organów wojskowych. Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji wypowiedzeniowej jest jedynie restytucja stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z mocą ex tunc, a skoro tak, to żołnierzowi zawodowemu, który został przywrócony do służby, przysługują wyłącznie świadczenia uzupełniające.

Wyrok NSA z 2009-12-04 I OSK 568/09

W wypadku stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i następnie zaliczenia wypłaconej już wcześniej kwoty odprawy na poczet aktualnie ustalonej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej należy wskazać, że zaliczenie takie następuje w decyzji administracyjnej, tj. w postępowaniu jurysdykcyjnym, a zatem w takiej sytuacji nie ma zastosowania instytucja potrącenia, o jakiej mowa w art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie może też być mowy o obowiązku zwrotu należności na podstawie art. 77 wyżej wymienionej ustawy.

Wyrok WSA Szczecin z 2009-05-20 II SAB/Sz 107/09

Prawo żołnierza zawodowego przeniesionego służbowo do zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby ustala w drodze decyzji dowódca jednostki wojskowej, natomiast realizacja tego przepisu następuje w formie czynności materialno – technicznej.

Wyrok WSA Warszawa z 2007-06-18 II SA/Wa 486/07

Kolejne przeniesienie służbowe żołnierza do innej jednostki w tej samej miejscowości nie pozbawia go wcześniej nabytych uprawnień, o których mówi § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe.

Wyrok WSA Warszawa z 2007-05-10 II SA/Wa 242/07

Prawo do zasiłku osiedleniowego oraz zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych żołnierz nabywa z chwilą uzyskania przeniesienia służbowego do innej miejscowości. Jednakże uprawnienie to nie musi być realizowane natychmiast, bądź też w krótkim okresie czasu od jego nabycia. Tym samym kolejne przeniesienie służbowe żołnierza do innej jednostki w tej samej miejscowości nie pozbawia go nabytych już wcześniej uprawnień.

Wyrok WSA Olsztyn z 2009-02-25 II SA/Ol 28/09

1. Pozostawanie przez żołnierza „w dyspozycji dowódcy” uzasadnia pobieranie przez niego dodatku służbowego, jeżeli wykonuje on dotychczasowe obowiązki, tzn. obowiązki o charakterze kierowniczym.
2. Pozostawanie żołnierza „w dyspozycji” wraz z wykonywaniem obowiązków na dotychczas zajmowanym stanowisku z jednoczesnym pozostawieniem mu dotychczasowych uprawnień nie jest „zajmowaniem stanowiska służbowego” w rozumieniu § 22 ust. 1 pkt 1 lit. l) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.).

Uchwała SN z 2008-06-04 II UZP 4/08 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2008/23-24/354/1017

Uposażeniem należnym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, które stanowi podstawę wymiaru emerytury wojskowej (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin – t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), w przypadku zawieszenia uposażenia na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 176, poz. 1750 ze zm.), jest uposażenie wypłacone w wysokości ograniczonej tym przepisem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Wyrok NSA z 2008-04-15 I OSK 715/07

Z redakcji art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) wynika, że określenie „od najbliższego terminu płatności” odnosi się wyłącznie do płatności uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym, a więc do świadczeń płatnych cyklicznie. Natomiast nie odnosi się ono do wypłaty należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wypłata tych należności powiązana jest ściśle z rozwiązaniem stosunku służbowego, a więc uprawnienie do otrzymania tego typu świadczeń pieniężnych powstaje w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a nie „w najbliższym terminie płatności”.

Wyrok NSA z 2010-02-17 I OSK 1095/09

Przyjęcie, że odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ma charakter świadczenia jednorazowego, nie oznacza że wyłączone jest prawo żołnierza do odprawy uzupełniającej. Żołnierz, który otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywrócony został do służby wskutek stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji, po czym ponownie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, nabywa prawo do odprawy uzupełniającej, stanowiącej różnicę pomiędzy wyższą odprawą, a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu. W takiej sytuacji, wobec przyznania żołnierzowi odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, zachodzi potrzeba zaliczenia odprawy dotychczasowej na poczet odprawy ustalonej po ponownym zwolnieniu ze służby.

Wyrok NSA z 2010-01-06 I OSK 804/09

Żołnierz, który otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywrócony został do służby wskutek stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji, po czym ponownie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, nabywa prawo do odprawy uzupełniającej, stanowiącej różnicę pomiędzy wyższą odprawą, a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu. W takiej sytuacji, wobec przyznania żołnierzowi odprawę z tytułu zwolnienia ze służby, zachodzi potrzeba zaliczenia odprawy dotychczasowej na poczet odprawy ustalonej po ponownym zwolnieniu ze służby. Także i w odniesieniu do ekwiwalentu za urlop, w przypadku wypłacenia ekwiwalentu za urlop w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej, po przywróceniu do służby i ponownym zwolnieniu z tego samego tytułu, po stronie żołnierza powstaje prawo do ekwiwalentu za urlop, lecz nie w pełnej wysokości, lecz po zaliczeniu na poczet ustalonego ekwiwalentu za urlop świadczenia uprzednio wypłaconego.
Wobec tego, że wymienione świadczenia podlegają zaliczeniu, w tym zakresie nie znajduje zastosowania instytucja, o której mowa w art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. możliwość potrącenia z uposażenia żołnierza kwot wymienionych w tym przepisie.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z 2010-02-23, II SA/Wa 1824/09

1. Z samej istoty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) wynika, iż wypłata ekwiwalentu jest jednorazowym świadczeniem przysługującym w razie niewykorzystania urlopu z powodu rozwiązania stosunku służbowego. Innymi słowy staje się zamiennikiem finansowym niezrealizowania prawa do odpoczynku (urlopu) w naturze w trakcie pozostawania w służbie.
2. Z kategorycznego sformułowania zawartego w art. 62 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wprost wynika, iż prawo żołnierza do urlopu wypoczynkowego jest jego prawem podmiotowym o charakterze osobistym, niezbywalnym i przysługującym z mocy ustawy. Zatem to na organie – jako pracodawcy – spoczywa z urzędu obowiązek ustalenia, czy żołnierz nabywa prawo do takiego urlopu i w jakim wymiarze.
3. Żołnierz ma prawo żądać, aby organ wojskowy już po rozwiązaniu stosunku służby wojskowej ustalił, czy w trzyletnim okresie poprzedzającym rozwiązanie stosunku służby przysługiwało mu prawo do przedmiotowego urlopu, a w dalszej kolejności ekwiwalentu pieniężnego za jego niewykorzystanie.